| Diwylliant ac Adloniant Beiciau yn 1891 Roedd beiciau wedi bod mewn bodolaeth am nifer o flynyddoedd cyn 1891, ond roeddynt yn eitem ddrud iawn i unigolyn ei brynu o hyd. Er enghraifft, byddai beic yn costio £6 - £9, pan mai cyflog blynyddol unigolyn proffesiynol oedd yn codi ar yr ysgol waith oedd £700 (gweler y Wefan Fictoraidd am wybodaeth ar gyflogau oes Fictoria). Roedd y "Sharp Shooter" a hysbysebwyd uchod yn costio £12, oherwydd technoleg newydd y teiars niwmatig (gweler isod).
|
|
|
|
|
|
![]() Beic 'Aerial' cyffredin Yr Amgueddfa Seiclo Genedlaethol, Llandrindod |
|
Y ddau fath o feic oedd ar gael yn 1891 oedd y beic cyffredin a'r beic 'diogelwch'. Mae'r beic cyffredin yn fwy cyfarwydd gyda'i enw poblogaidd - y beic peniffardding. Byddai'r olwyn fawr yn rhoi ychydig o ddiogelwch i'r sawl a ai arno rhag rawtiau a rhigolau'r ffyrdd gwledig ym Mhowys, er y byddai wedi bod yn anodd iawn seiclo oddi ar y prif ffyrdd. |
|
|
|
Roedd y beic 'diogelwch' yn debyg iawn i feiciau heddiw, ond bod ganddynt deiars rwber caled a solet. Roedd y fframiau wedi'u gwneud o fetel gan fwyaf, er y byddai bambw'n cael ei ddefnyddio ar adegau. Gyda'r beic penodol hwn, roedd rhai rhannau o'r ffrâm yn fetel oedd yn edrych fel bambw, tra'r oedd y rhannau eraill yn bambw. |
|
|
Cafwyd chwyldro o bwys yn 1888 pan gafodd y teiar niwmatig ei ddyfeisio gan Dunlop. Wedi'u gosod ar y beic diogelwch, arweiniodd y teiar mwy cyfforddus a chyflymach hwn at dwf mewn seiclo fel dull o deithio a hamdden. Datblygwyd yr un dechnoleg ymhellach ar gyfer teiars cerbydau. |
|
|
Aeth ychydig o amser heibio cyn i'r beic ddod yn ddull derbyniol o deithio i ferched, gan mai'r farn gyffredinol oedd mai dim ond ar gyfer perfformwyr syrcas a gwragedd ag enw drwg yr oedd yn briodol. Roedd merched yn defnyddio beiciau tair olwyn ond nid oedd y rhain, mae'n debyg, yn ymarferol ar gyfer teithiau hir. Erbyn diwedd yr 1890au, daethpwyd o hyd i ddulliau amrywiol o seiclo gan sicrhau fod merched yn edrych yn barchus wrth fynd ar gefn beic. |
|
|
|
|
|
|
Dull arall oedd i osod rhesen wifrog ar yr olwyn gefn i atal y sgert rhag cael ei dal yn adain yr olwyn. Mae mwy ar hanes y beic ar wefan
yr Amgueddfa Seiclo Genedlaethol. |
|
|
|
|