Erbyn 1891, roedd gwahanol gwmnïoedd rheilffordd yn aml yn cystadlu gyda'u gilydd am fusnes, yn enwedig ar deithiau poblogaidd. Arweiniodd hyn at welliant mewn safonau ar y trenau. Cyflwynwyd y Cerbydau Pullmann moethus gyntaf yn y 1870au ar gyfer teithwyr dosbarth cyntaf. Aeth yr hen gerbydau dosbarth cyntaf wedyn yn gerbydau ail ddosbarth. Doedd hyd yn oed y mwyafrif llethol o deithwyr trydydd dosbarth ddim yn teithio mewn cerbydau agored -- fel yr oedden nhw yn nyddiau cynnar y rheilffordd! Cafwyd rheolau a oedd yn pennu fod peth darpariaeth ar gyfer teithwyr trydydd dosbarth a sefydlwyd prisiau gan y Senedd.

Roedd trenau hefyd yn mynd yn gynt ac yn gynt gyda rhai trenau yn cyrraedd cyflymder o bron 100 milltir yr awr. Fodd bynnag, nid oedd fawr o ofal am ddiogelwch a chafodd llawer eu lladd mewn damweiniau. Bu gwelliant graddol mewn arwyddion a gorfododd y Ddeddf Rheoleiddio'r Rheilffyrdd 1889 gwmnïoedd i gyflwyno breciau awtomatig parhaus.

Nododd H R Sandbach o Sir Drefaldwyn yn ei ddyddiadur ym 1891 y profiad newydd o fynd drwy Dwnnel Hafren ar ei ffordd i Dde Orllewin Lloegr.